Διαβάστε

Ο ύπνος στις μέρες μας είναι μια από της πιο παραμελημένες παραμέτρους της καθημερινότητας μας. Ένας συνηθισμένος άνθρωπος ξοδεύει το 30% του συνολικού χρόνου της ζωής του στον ύπνο. Αυτό και μόνο δείχνει την ανάγκη που έχει ο οργανισμός μας για αυτή τη διεργασία.

Τον τελευταίο καιρό, έχει κάνει το γύρο των ενασχολούμενων με τις κορίου στο Facebook, η περίπτωση ενός Βρετανού ο οποίος υποτίθεται ότι κάνει μια έρευνα σχετικά με τις «πραγματικές πολεμικές τέχνες της Ιαπωνίας». Ο άνθρωπος αυτός έχει μια αρκετά μακρόχρονη σχέση με τη χώρα και ένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον για το νιντζούτσου (εκτός των γνωστών

Ο Ιάπωνας ξιφομάχος Μιγιαμότο Μουσάσι (1584–1645), υπήρξε μια θρυλική μορφή της φεουδαρχικής Ιαπωνίας, αρκετά αμφιλεγόμενη. Ο θρύλος τον θέλει να δίνει περισσότερες από 60 μονομαχίες και να μην έχει ηττηθεί ποτέ.

Ξεκίνησα να διδάσκομαι κινεζικές πολεμικές τέχνες στην Αγγλία, όταν ήμουν δεκαεπτά ετών. Μετά από τα πρώτα τέσσερα περίπου χρόνια μελέτης, το 1989, πήγα στο Χονγκ Κονγκ και έμεινα εκεί ως το 1990 προκειμένου να μελετήσω σε ακόμα περισσότερο βάθος το στιλ Νύχι του Αετού της οικογένειας Λάου μαζί με τα ίδια τα μέλη της.

Όπως ίσως αρκετοί από τους αναγνώστες του Οδηγού γνωρίζουν από τους 11 συνολικά τόμους της σειράς «Best Karate» του M. Nakayama sensei (εκδόσεις KODANSHA INTERNATIONAL) οι 4 πρώτοι τόμοι υπάρχουν μεταφρασμένοι στην Ελληνική γλώσσα, εδώ και μερικές δεκαετίες με τίτλο «Το Καλύτερο Καράτε» (Εκδόσεις ΕΣΠΙ Αθήνα).

Ίσως ακούγεται παράξενο όμως η επίθεση σκύλου σε άνθρωπο είναι ένα ιδιαίτερα συχνό φαινόμενο στη χώρα μας. Τα αναγραφόμενα ιδιόκτητα σκυλιά στην Ελλάδα ξεπερνούν τα 100.000 και τα αδέσποτα 50.000. Δεν υπάρχει επίσημη καταγραφή επιθέσεων αλλά με βάση τα κρούσματα των νοσοκομείων υπολογίζονται κοντά στις 17.000 περιστατικά ετησίως.

«Αποφάσισα να μην παντρευτώ και να κάνω οικογένεια –χάραξα τη γραμμή της ζωής μου τη στιγμή που πήρα την απόφαση να παντρευτώ το τζούντο» λέει σιγανά και κομπιαστά η 95χρονη Κέικο Φουκούντα μιλώντας με μια φίλη και μαθήτριά της, «όμως», και εκεί ξεσπάει σε κλάματα «δεν είχα φανταστεί πόσο μακρύς θα ήταν αυτός ο δρόμος».

Πρώτα να επισημάνουμε κάτι: πρέπει να είναι κανείς πολύ προσεκτικός με τη χρήση του όρου «πατριά» (clan) ακόμα και όταν αναφέρεται στην εποχή Σενγκόκου. Με την ανθρωπολογική έννοια του όρου στην Ιαπωνία δεν υπήρχαν ποτέ πατριές ή, πιο σωστά, οι οικογενειακές μονάδες τύπου πατριάς δεν ήταν ποτέ σημαντικές κοινωνικό-πολιτικές μονάδες.

Πολύς λόγος γίνεται για τις ευθύνες των δασκάλων όμως σπάνια βλέπω αναφορές στις ευθύνες των μαθητών. Όντας ενήλικοι μαθητές πολεμικών τεχνών, για ποια πράγματα είμαστε υπεύθυνοι; Για κάτι άλλο πέρα από το να πηγαίνουμε στο μάθημα, να δείχνουμε σεβασμό και να κάνουμε αυτό που μας διδάσκουν;

Πολύ συχνά έχω διαβάσει σε σχόλια που γίνονται στη σελίδα του πανελλήνιου οδηγού πολεμικών τεχνών στο facebook , να διατυπώνεται η άποψη για την άνευ σημασίας εκπαίδευση στα όπλα σε μια πολεμική τέχνη (δεν αναφέρομαι σε οποιουδήποτε είδους πυροβόλα όπλα) και αυτό διότι σήμερα, κανείς δεν κυκλοφορεί ένοπλος και επομένως η εκπαίδευση στη χρήση τους