Διαβάστε

Ο δάσκαλος είναι ένα πρόσωπο που , αναμφίβολα, διαδραματίζει καθοριστικό ρόλο στην πρόοδο ενός μαθητή, καθώς αποτελεί τον συνδετικό κρίκο εκείνου με τη γνώση. Είναι το πρόσωπο εκείνο που καθοδηγεί το μαθητή και το στηρίζει στην προσπάθεια που καταβάλλει για να κατακτήσει τη μάθηση και να γίνεται καλύτερος με την πάροδο του καιρού.

Είσαι εκπαιδευτής Τάι Τσι ή Τσι Κουνγκ; Σκέψου τη δυνατότητα να τα διδάξεις σε ομάδες ασθενών! Ίσως είναι αυτοί που τα έχουν περισσότερο ανάγκη. Αυτοί που θα τα εκτιμήσουν άμεσα.

Σίγουρα όλοι έχουμε ακούσει τον όρο “ψυχοσωματικά”, οι περισσότεροι έχουμε δώσει σε αυτήν την έννοια κάτι ανύπαρκτο, που μπορεί να βρίσκεται στη φαντασία μας χωρίς ουσιαστικά να είναι αληθινό.

Ιδρυτής του Γιανγκ στυλ στο Τάι Τσι Τσουάν είναι ο Γιάνγκ Λου Τσαν που γενήθηκε το 1799 και πέθανε το 1872. Καταγόταν από την περιφέρεια Yongnian που βρίσκεται στην επαρχία Hebei η οποία είναι ακριβώς κάτω από την επαρχία Henan.

Οι περισσότεροι έχουμε ακούσει ιστορίες με ανθρώπους οι οποίοι ασχολούνταν δεκαπέντε- είκοσι χρόνια με πολεμικές τέχνες και μετά για λόγους που καλύπτονται με πέπλο μυστηρίου σταματούν οριστικά την ενασχόληση τους με αυτές. Όσο περισσότερους λόγους που μπορεί να οδηγήσουν σε διακοπή γνωρίζουμε τόσο πιο έγκαιρα μπορούμε να αποτρέψουμε ένα τέτοιο ενδεχόμενο.

Προ εβδομάδων, είχα γράψει ότι παρόλο που δεν είναι τόσο μυστικοπαθείς και εσωστρεφείς όσο ήταν κάποτε και παρόλο που συμμετέχουν σε επιδείξεις ή γυρίζουν βίντεο ή έχουν σάιτ στο Ίντερνετ, οι κλασικές σχολές πολεμικών τεχνών εξακολουθούν να κρατάνε κάποια μυστικά για τον εαυτό τους και για όσους γίνονται πραγματικά μέλη τους. Δεν είναι περίεργο: σε πολλές, ένας από τους όρους που αποδέχεται κάποιος για να γίνει πραγματικό μέλος, υπογράφοντας (ενίοτε και με αίμα) τα κείμενα που λέγονται “κισομόν” (起請文) ή “κεπάν” (血判) είναι και η σιωπή για θέματα της σχολής μπροστά σε τρίτους.

Έγραφα στο προηγούμενο κείμενο –ομολογουμένως κάπως αυστηρά- σχετικά με τα βίντεο κλασικών σχολών που όχι μόνο αφθονούν στις μέρες μας αλλά και που αυξάνονται δυσανάλογα με την πραγματική τους αξία. Και όπως ήταν αναμενόμενο, υπήρξαν οι απαραίτητες φωνές που με επανέφεραν στην τάξη, επισημαίνοντάς μου την αξία των βίντεο –κάποιος μάλιστα μου τόνισε, επίσης αυστηρά, ότι αν δεν υπήρχαν τα βίντεο αυτά δε θα ήξερα τις σχολές τις οποίες μελετάω.

Τα ντότζο γιαμπούρι δεν ήταν απλώς αγώνες μεταξύ σχολών που έφταναν ακόμα και σε τραυματισμούς. Ήταν αυτό που ακριβώς σημαίνει η λέξη –“ντότζο γιαμπούρι” σημαίνει “καταστροφή του ντότζο”- δηλαδή έχανες την τιμή σου, τη φήμη σου και, κυριολεκτικά, την ταμπέλα της σχολής σου.

Ακόμα και όσοι δεν ασχολούνται με τις κλασικές σχολές πολεμικών τεχνών της Ιαπωνίας, θα έχουν παρατηρήσει ότι τα τελευταία χρόνια και με την τεράστια εξάπλωση των πλατφορμών βίντεο όπως το YouTube και το Vimeo, οι ταινίες που σχετίζονται με τις τέχνες αυτές έχουν πολλαπλασιαστεί σημαντικά.

Το 1995 μόνο το 1% του ελληνικού πληθυσμού είχε πρόσβαση στο διαδίκτυο, το 2000 το 21% και το 2012 το 56%. Γίνεται αντιληπτό ότι ο ρυθμός διάδοσης του είναι μεγάλος.